Eğitim bütçesi kısıldığında hangi programları korumalı, hangilerini ertelemeliyiz?

Bu durumu birkaç kez yaşadım. En çok işe yarayan yaklaşım, listeyi birimlerin talebine göre değil, iş riskine ve iş sonucuna etkisine göre sıralamak oldu.

Ben programları dört kademeye ayırıyorum:

• Dokunulmaz olanlar: İSG eğitimleri gibi yasal zorunluluklar ile kalite ve müşteri denetimlerinin istediği eğitimler. Bunlar kesilmez ama maliyeti düşürülebilir. Sınıf eğitiminin bir kısmını iç eğitmenle vermek ya da teorik bölümü e-öğrenmeye taşımak bunun yolları.
• İş sürekliliğini doğrudan etkileyenler: Kritik makine ve süreç eğitimleri, yeni işe başlayanların uyumu, yetkinlik açığı nedeniyle hata ve fire üreten alanlar.
• Stratejik yatırımlar: Liderlik programı ve yedekleme planındaki kişilerin gelişimi. Bunu tamamen kesmek yerine kapsamını daraltmanızı öneririm; örneğin yalnızca yedek adaylarla devam edebilirsiniz.
• Ertelenebilenler: Dış konferanslar, genel kişisel gelişim eğitimleri ve etkisi ölçülmemiş programlar.

Yönetime giderken her program için aynı şablonu kullanın. Hangi iş problemine hizmet ediyor, kaç kişiye dokunuyor, kişi başı maliyeti ne kadar, kesilirse oluşacak risk ne? Bu tablo tartışmayı "benim eğitimim önemli" düzeyinden çıkarıp veri düzeyine taşır.

Kesintiyi daha az acıtmanın yolları da var:

• İç eğitmen havuzu kurun ve uzman çalışanları bu havuza teşvik edin.
• Lisansı zaten alınmış LMS ve içerik kütüphanelerinin kullanım oranına bakın; çoğu kurumda bu kapasite boşta duruyor.
• Dış eğitim alan kişinin bilgiyi ekibine aktarmasını bir koşul haline getirin.
• Tedarikçilerle grup bazlı ve yıllık anlaşmaları yeniden görüşün.

En sık gördüğüm hata, kesintiyi bütün programlara eşit oranda dağıtmak. Her şeyden yüzde 30 kesildiğinde hiçbir program etkili şekilde işlemiyor. Az sayıda programı tam ve iyi yürütmek, çok sayıda programı yarım bırakmaktan daha değerlidir.